نامه های بدون گيرنده (1)...
تنهايی من
قصه روديست ،
که به مرداب آرزوها ميريزد.
وچشمان تو
تنهاراهيست،
که مرا به دريای رهايی می برد.
سلام گل بانو
هواسبزوآسمان ستاره باران است،سردی آنچنان قدرت ندارد که در تن رسوخ کند
وجان را به لرزه وا داردوزمين راآنقدرتوان نيست که برخيزدوبهاررافرياد کند.
امروز آفتاب خاطرات روزهای تابستانی خود را مرور می کرد ولی آنقدر پير بود
که فقط در آئينه گذشته ميتوانست برنا بودن خود را به نظاره بنشيند.
فردا روز ديدار است ، ديدار من با فردای من....
شايد غمگين باشد ،شايد هم چون گذشته لبخندی به نشان لحظه های گرم بر لبانش
نقش بندد.
من خوبم، خوبتر از رودم، گرم تر از ديداروشاد تر از خنده...
اميد وارم تو نيز طعم شادی را به جان احساس کنی وآرامش را در آغوش بگيری.
اميدوارم که زندگی آنچنان بر تو لبخند زند که از خنده اش، روياهايت شکل بگيرد وآرزوهايت جان.
اميدوارم که سايه غمها به تند باد آينده واراده درهم ريزد ومحو شود وتو...
وتو مانی وجاده فردا...
جاده ایپرازنوراميد وخواستن.
هميشه به ياد تو
پيمان
************************
اين وبلاگ جمعه آينده بروز ميشود
