تنها...
سلام
بيشتر وبلاگها غمگين هستند، يا ازشکست وبی وفايي
صحبت ميکنند،شايدانگشت شمار وبلاگی بيابيد که در آن
شوروشوق زندگی بجوشد.اين انعکاسی طبيعی اززندگی
اجتماعی ما ست.
شايد اگر شور وطراوت در زندگی ما موج ميزد ، شاهد اين همه
وبلاگ پارسی نبوديم...
امروز بخاطر نبود تفريحات گوناگون که نياز مردمان است، ما بايد
شاهدشکل گيری نوع جديدی از روابط از طريق دنيای مجازی باشيم
که در صورت ادامه داشتن نمی تواند مفيد ومثمرثمر باشد...
هرچند هر حرکتی بهتر ازايستادن است اگر هم آن حرکت کوچک باشد
ولی چگونه مي توان طراوت را به جامعه باز گرداند، طراوت وشادابی
که لازمه پيشرفت وهمگرايی است وروابط صحيح اجتماعی را شکل
می دهدواز انزوا وبيماريهای روحی روانی که خود سرچشمه
بسياری از بيماريهای جسمی امروزی هستند، می کاهد.
*************************
تنها ...
به باد می گويم به نسيم به قاصدک تنها،
به شبنمی که لطافت می بخشد برگلها،
به رود می گويم به کوه به دانه های باران
به شوقی که خورشيد می بخشد بر دلها
به تو می گويم به دل به سايه های مهربانی
به عشقی که مرهم می شود بر دردها
به آسمانی که ميزبان خورشيدومهتاب است.
به دستانی که می شويد تاريکی از دلها
به شب مي گويم به ستاره که همراز است
به خلوت که خاطرات می آورد به ذهنها
به بهار می گويم به مسافر گرما
به ميوه ای که می خندد جای گلها
به خود می گويم به تنهايی امروز وفردا
به رويايی که افتاده گوشه ای تنها
به ديده پر اشکم به دل لبريز از دردم
که تنهايم،تنها درميان شادی وغمها.
پيمان
امرداد هشتادودو
**************************
اين وبلاگ جمعه آينده بروز می شود.
