وقتی کودک بودم
وقتی کودک بودم
مثل امروز نبود،
پسرک،
سایه باد.
دخترک،
میوه ممنوعه باغ.
همه با هم بودیم.
مهربان وپرازخنده صبح،
وصداقت جاری.
سینه بوی گل آرامش داشت.
مهربان مادر من،
آرزوی یک دختر داشت.
*******
می دویدم هر صبح
به در خانه دوست
تا قصه شادی آغاز کنم.
تا با دختر همسایه مان،
لحظه های عمر را بازی کنم.
می دویدیم با هم
خندمان
رنگ یاس واقاقی می داد.
پیرمرد
باچه شوقی
نان تعارف میکرد.
گویی
من کودکی او بودم.
دخترک،
شعرگم گشته
که نجوا میکرد.
********
وقتی کودک بودم
پرواز،
کارهرروزم بود.
شادی،
دردستانم بازی میکرد.
لب ازصحبت گلها میگفت
مهتاب،
ستاره پیدا میکرد.
خورشید ،
اگرعاشق می شد،
با دست اشاره به ابرها میکرد.
دلم از عطر زیبا میشد
وقتی دختر همسایه پیدام میکرد.
رقص آشفته باد،
درخرمن زلفش بیداد میکرد.
دل از همهمه خالی میشد،
لبخندی که چشم بیمار میکرد.
بعد ها
بعدها غم کنارم خوابید.
رویایی که دل افشا میکرد.
زائرشب نگاهم دزدید
دشت؛
فکر گل لاله میکرد.
