سلام
سال نو مبارک
بازم عيد
بازم يک بغل ريحان
بوی خوش،
ازخانه وايوان
عطرخاک ونم نم باران.
***
بازم مادرولبخند
محو دردودِ سپيدِ اسپند.
بازم خواندن يک خط
ازچشمان آرزودربند.
***
بازم يک سفره رنگی
بنشسته،
همه با هم.
بازم شادی وعيدی
منتظر،
تا ساعت تحويل.
پيمان
29/12/82
*********
اين وبلاگ جمعه هر هفته بروز ميشود.
سلام
سلام
امروزميخوام درد دل کنم،ميخوام برخلاف معمول بدون استفاده
ازکلمات خاصی سريع وشفاف ازخودم حرف بزنم.
درزندگی روزانه کمتراين کارراميکنم ولی گاهی که درونم حرکت
ميکندجلويش را نميگيرم،ميگذارم جاری شود،اگرنه می ماندومردابی
ميشودکه بوی تعفن ان خودم را بيش ازديگران ميازارد،هميشه اين
طوربوده ام،ازنظر شناسنامه ایشايدسنم بيش ازخيليها باشد ولی به
سختی ميشودازميان نوشته هايم به آن پی برد.
چون کودک جهان را ميبينم ولی درتطابق دنيای تجربياتم با نگرش
کودکانه ام دچارتضاد شده ام.هميشه وقتی باکلمه خوشبخيتی مواجعه
ميشوم،ذهنم اشفته ميشود.
برای من اين مفهوم هرگزمعنانشد ....يعنی چه خوشبختی؟!...
گاهی بعضی عوامل مارابه شعف وخوشحالی سوق ميدهندازآنان
احساس راحتی ورضايت ميکنيم وبراساس تجربيات وذهنيت خوداز
زندگی درجاتی مختلف ازخوشبختی وسعادت بدان ميدهيم ولی براستی
چنين است؟!...ما واقعا خوشبختيم؟!...نميدانم
من هنوز بعد از سالها تضاد وجود خود را حل نکرده ام،
پس نميتوانم قضاوت درستی ازان داشته باشم.تنهاميتوان بگويم
آرزوی من که شايد روزی کلمه خوشبختی بدان بدهم،ميتواند رفع اين
تضاد باشدآرامشی که درونم را آبياری کند واگر حتی يک لحظه به
پايان عمرم مانده باشد،من براستی خوشبختم.
**************
غرش رعد وحمله باران
زمين خيس وهلهله ياران
آسمان ابری و سردی اسفند
يـاد بهـار وبـوی اسپنـد
آتش هيمه وسرخی ازآن من
چارشنبه سوری و زردی نصيب،دشمن.
پيمان
اسفند 81
***************
تاريخ بروزبعدی جمعه آينده
سلام
تو بمن.....
تو بمن گوش بده،تابرات حرف بزنم....
بگم ازقصه يک رود پرآب
ازخستگی سنگ سياه
ازدوری تو...
ازشبهای سرد سال.
بگم از فصل تولد زمين
ازدوباره خواستن زمان
ازغصه ها
ازخاطرات خيس آه....
ازشاخه خشک درخت
از اميد چشم براه
تو بمن گوش بده،تابرات حرف بزنم....
سلام
نامه های بدون گيرنده (2)
سلام گل بانو
اينجا صبح است.يک صبح سرد،خورشيدديگر حاکم آسمان نيست.
ابرهادهن کجی ميکنندوگاهی برای زمين قصه باران را ميخوانند
تاافسانه آفتاب درياد ها نماند.
اينجا صبح است اما من دوست ندارم خواب تو را رها کنم.
ديشب بازم خواب تو را ديدم،چقدر زيبا،جوان واز عشق لبريز...
همان شوق را داشتم همان احساس اولين ديدار...
آن روزهم زمستان بود،باران دردامن سرمابود.اما تو دردست
بهار داشتی ودرنگاه گرما.آتش به جانم زدی باهمان نخستين نگاه.
گل بانو بامن چه کردی؟!...
می گويندعشق جوانی،هوس است.که به شوق وشوری آيد وبه
نخستين رنج رخت بربندد.
ولی کدام هوس؟!...کدام جوانی؟!...
سيزده سال عمر کمی نيست،کدام هوس سيزده بهار جان داردو
کدام جوانی سيزده زمستان را طاقت مي آورد؟!...
گل بانو تنهايم...تنها درخواب وبيداری....
ساعتها درکنج اتاقم نقش تو رادردل مي کشم وشبهابه يادتوسربر
بالين می نهم وبا تجسم نگاهت به لا لايي خواب دل می بندم.
لالالالا
لالالالا
دلی دارم که شيدايه
نميدونی دلبرم چه زيبايه
خدايا خورشيد کجارفته؟!...
عزيز من به خواب رفته
نمی بينم چشای اون
نمی خونه لبای اون
نمی رقصه گيسو افشون
نمی گيره بوسه ام جون
لالالالا
لالالالا
دلی دارم که شيدايه
نميدونی دلبرم چه زيبايه...
به ياد تو...
